Դեռ սովետի վախտվանից ռուսական կրթությունը համարվել ա էն ժամանակվա չափանիշներով "էլիտար" մասսաներին հատուկ երևույթ: Դե խորհրդային տարիներին հասկանալի մոդա էր կայսրության մայր լեզուն անգիր անելը` հեռանկարներ էր բացում:
Էն, որ առօրյա կենդանի խոսքում բոլորս էլ օգտագործում ենք ռուսերեն, անգլերեն ևն արտահայտություններ, դա նորմալ ա, ու առանց դրա լեզուն կմեռներ, imho, ու դրան նաև մեծավ մասամբ ինտերնետն էլ ա նպաստում:
Իմ սիրտը անկեղծորեն խառնել ա: Ասեմ ինչից:
ա) բացառապես ու միմիայն գրական հայերենով խոսող էակներից: Դրանց նմանեցնում եմ բալզամացված մումիաներին:
բ) խոսակցական լեզվում հայերենն ու ռուսերենը 50-50% խառնող էակներից: Դրանք նման են Յանուսին: "Բա չիմացար вчера зашли в этот...как его կոշիկի խանութ, ախչի դու տենայիր какие там сапожки были լրիվ կես գին, представляешь...": Ու հենց դրանք ո՛չ հայերեն նորմալ գիտեն, ո՛չ ռուսերեն:
գ)
ցանկացած օտարալեզու բառ հայերեն թարգմանել փորձող էակներից: Դրանք նման են նախնադարյան քարացած մուտանտակմախքի: Մի ժամանակ Հենրիկ Հովհաննիսյանը լավ օրինակ բերեց: Ասում էր. ինչի ենք մենք թարգմանում president բառն ու դարձնում նախագահ: Ռուսները կարան չէ ասեն` председатель, բայց ասում են президент России...:
դ) էն էակներից, ովքեր ունեն հնարավորություն հայատառ գրելու, բայց упорно շարունակում են գրել լատինատառ, ու ամենաբոցն էն ա, որ իրանց հարցնում ես` ասում են` անգլերեն եմ գրում :-)))))
Ու նաև չեմ ընդունում էն բլօգերներին, ովքեր упорно ռուսերեն են գրում ու դա բացատրում այս կերպ` որ բլօգս շատ այցելուներ ունենա, հիմնականում եղբայրական Ռուսաստանից...
Ինչ եմ ուզում ասեմ` հայոց լեզուն կենդանի օրգանիզմ ա, ու միշտ էլ կուլ ա տվել օտար բառեր: Հենց օրինակ էսօրվա հայերենում պարսկերենից ու թուրքերենից մի վախտ պլեճներ կան: Ու դա տենց էլ պիտի լիներ, կա և կլինի:
Ինձ թվում ա, որ ռուսական դպրոցներ բացելու հարցը մեծ եղբորից ա սկսվել: Ինչպես ասել էր յեսիմ ով ու յեսիմ երբ` Армения это маленький южный форпост России...տխուր ա բայց փաստ:
Էն ժամանակ ունեինք անգլերեն և այլ թեքումներով դպրոցներ, ու իմ բախտն էլ էդ առումով "չբերեց"` ինձ տարան Չարենցի դպրոց, որտեղ տենց էլ անգլերեն չսովորեցի ոնց որ պետք էր...
Ոնց հասկանում եմ` խորհրդային տարիներին հայերի մեծ մասը երեխային դպրոց տանելիս ընտրում էին երկուսի միջև` ռուսական կամ որևէ թեքումով դպրոց...
Իսկ էն մնացած մասը բնականաբար տանում էր հայկական դպրոց:
Ես մարդ գիտեի, որը տանը իր երկու պուճուրների հետ միայն ռուսերեն էր խոսում...
Ու վերջում` ինչպես ասեց Հրանտը` Բոլո՛րն ի պաշտպանություն Հայերենի, ես դրանց տիրու պապը:
