…ՊԱԴՄԱՍԿՈՎՅԱ…

Սա գրել եմ Լուսինե Վայաչյանի 

"Բալագոյե"-ն կարդալուց հետո...

© անՆամուս, MMX

-համազասպ, հեչ ուր ես էղե?

-էջմիածին

-իսկ ուրիշ?

-էջմիածին երկու անգամ եմ էղե

-ապրես՜, աշխարհ տեսած տղա ես…

“խաթաբալԼադա”

…ՊԱԴՄԱՍԿՈՎՅԱ…

2006-ի աշնանը գործի բերումով հայտնվեցի պադմասկվայում, բնակավայրի անունը չեմ հիշում зато հիշում եմ երկաթգծի էն կայարանի անունը, որի մոտ էր մեր պանսիոնատը` зосимова пустынь ասել է թե զոսիմայի տափաստան, թե ինչի пустынь  ու ոչ թե пустыня` չգիտեմ, բայց արա ինչ պուստինյա` անտառ էր շուրջբոլորս, կներես մայրենիք ջան բայց այ դա էր անտառ, սկի լոռվա անտառները չեմ համեմատի դրանցինի հետ, ծառերի ծերը չէր էրեվում ու խոնավությունից անընդհատ ուզում էի շռել: Ես ու դավոն էինք` գնացինք իջանք внуково, այսինքն թոռնկովո, ավտոբուսով առավոտ ժամը վեցին մոսկվայի էդ ծայրամասից մի կես ժամում հասանք հարավ-արևմտյան անունով մետրոյի կայարան: Մենք երկուսս էլ առաջին անգամ էինք մոսկվայում` էդ քաղաքի ցելկեն առնելը եղավ դաժան ու քնաթաթախ: Հասանք մետրո հետո քարտեզ առանք անդերգրաունդի` 5 ռուբլով, էդ ռուբլին հո կայֆ չէր տալիս` ոնց որ սովետի վախտը լիներ, քարտեզն առանք ու իջանք մետրո: Վայ քու արա: Ով չի տեսել մոսկվայի մետրոյի ծայրամասային առաջին կայարաններից մեկն առավոտ յոթին ուրեմն նա մարդկային ժխոր չի տեսել: Ամբոխները խելագարված: Ձեռներս մարդա մի հատ չեմադան ու ուսապարկ, քիչ էր մնում վրեքներովս անցնեին, հերթ կայնանք որ ժետոն առնենք, դրանցը ժետոն էլ չի թղթի կտոր ա գառդոնից, գանդոններ, կա մի անգամյա, երկու չորս չորսը դառավ տասնըչորս…կայնած խոսում ենք ասում եմ. արա ռուսերեն խոսալս մոռացել եմ լալկվել,  տենաս սրանց մի պռայեզդն ինչ արժի, մեկ էլ մի աղջիկ ֆռաց ասեց` մարդա 15 ռուբլի, ասի մերսի, 30 ռուբլի տվի, ասի դվա բիլետա, մեկ էլ ջղայն տոտան ասեց, տովարիշչ ս վաս 40 ռուբլեյ, տվի առա, ու մտածում եմ` խի խաբեց են հայ աղջիկը, մտանք մետրո` իսկը լաբիրինթոս, բայց եթե սլավոնատառաճանաչ ես` չես կորի, ամեն ինչ գրածա ա մաքուր ռուսերենով` ուր ու ոնց գնաս: Էսկալատռով իջնում ենք պարզվում ա որ եթե վռազ ես ձախով արագ կարաս իջնես եթե չէ` աջդ կայնի քաշի: Ես վռազ չէի բայց ձախ էի քաշել` դե սաղ կյանքս երեվանի մետրոն եմ տեսել…քիչ էր մնում կոխրճեին անցնեին, լավ ա դավոն թևիցս քաշեց աջի վրա: Վագոնները գալիս էին կես րոպեն մեկ ժամացուցի մեխանիզմի նման, այ ստե կարգուկանոնով հերթ էին կանգնում` շարքով, էն որ գնդակահարվելուց կանգնում են է` այ տենց, ու եթե վագոնը լիքն էր չէին խցկվում` սպասում էին հաջորդ 30 վայրկյանին: Վագոնի մեջի ռսները կամ գիրք են կարդում կամ ականջակալներով լսում, կամ էլ` երկուսը միասին: Էդ առաջին ցնցումս էր ռուսներից, ըտեղ մի քիչ իրանց հարգեցի, դե պարզ ա` գրքերի համար: Չնայած կարող ա մի տուֆտա բան էին կարդում, դժվար նիցշէ կարդային, բայց դե իրանց էլ կարելի ա հասկանալ` մի հայաստանի չափ քաղաք ու միգուցե մարդա իրա գործի տեղ կամ դասի գնալու վրա մի 2 ժամ ա կորցնում, մնում ա կարդալը: Մետրոյի` մեզ պետքական կայարանից հելանք ու հասցեով ման ենք գալիս շենոգինի փողոցը` սոված ենք ցուրտա էշ-էշ քայլում ենք քաղաքի քարտեզ չունենք, վերջը գնացինք հասանք մեր առաջի մասի նման մի տեղ` սաղ գործարան ա` բնակելի շենք չկա: Գտանք օֆիսը մտանք սեղան էր սարքած` պեչենի շակալադ լուծվող սուրճ էլի շակալադ` վրա տվինք… Վերջը լիքը ջահելներ կային` ռուսաստանի ծերերից, մեր նման էկել էին սեմինարի: Սպասեցինք, հետո ավտոբուսով տարան պադմասկովյա` գնում էինք կիևսկի շասսէով, մի ժամից հասանք պանսիոնատ, տեղավորվեցինք. 3 ու կես օր պետք ա մնայինք: Հաց-մաց տվին, սրանց ճաշարանը փաթթած ուներ ստեղի ամենալավ օբեկտը մի 100 անգամ, ինքնասպասարկում էր, բայց հո լցած չէր` մենակ մի քսանհինգ տեսակ ձուկ կար տարբեր ձևի սարքած հո չէինք բթվում` համ համով էր համ ձրի` էրկու էռնեկ մի քանի տեղ` խժռի ինչքան ուզում ես: Էս պանսիոնատը մի կես էրեվանի չափ տարածք էր` պարսպապատ ու մեծ մասը անտառ, մի 3 հատ լիճ կար` իսկական ու ձկներով: Էլ չեմ ասում ամեն 300 մետրը մեկ վառոտներ ու КПП` մեջներն էլ մի-մի հատ բեղերով ձյա-ձյա` վայրենի ռուս վայեննի: Քնեցինք առավոտ հելանք զավտրիկի, հետո` սեմինարի առաջի օրվան, գնացինք մտանք սխալ սենյակ, հետո ջոգինք որ սխալ ենք մտել, գնացինք մեր սենյակը: Մի երկու ժամ դալբայոբստվա արին յեսիմ ինչ ֆիրմայի ներկայացուցիները, գլուխներս ցավաց լավա քոֆֆի-բռեյք եղավ նեսկաֆե ու շակալադով պեչենի կերանք ուշքի էկանք: Ըտե մի հատ բեղերով պուճուր-մուճուր ձյաձյա էկավ ու ասեց տղեք հայ եք: Հա բա ինչ ենք: Խոսաց պատմեց որ ժուռնալիստ ա ստե-ընդե ժուռնալների համար բան ման ա գրում, էս սեմինարներին էլ որպես օնլայն թարգմանիչ էր աշխատում…ընկճված էր ու հա ծխում էր…

Նախամաշտոցյան Հայաստանի գրավոր մշակույթը

Արտակ Մովսիսյանի "Նախամաշտոցյան Հայաստանի գրավոր մշակույթը" ակնարկաշարը: Շատ հետաքրքիր է, ներբեռնեք ու կամաց-կամաց կարդացեք, որ մարսվի...:-)

Ներբեռնել

Հ.Գ. ով չգիտի, թող իմանա, որ մենք Մաշտոցից առաջ էլ ենք գիր ունեցել...բա 

անկախությանն ընդառաջ

Առաջին հանրապետության զինանշանը

Երևի շատերը չգիտեն, որ ներկայիս` երրորդ հորջորջվող հանրապետության զինանշանը հեղինակել են Ալեքսանդր Թամանյանն ու Հակոբ Կոջոյանը` դեռևս 1919թ-ին: Վահանի վրա պատկերված են` վերևից ձախ` Բագրատունյաց, աջ` Արշակունյաց, ներքևից ձախ` Արտաշեսյան, աջ` Կիլիկյան հայոց թագավորությունների զինանշանները: Իսկ կենտրոնում, Մեծ Մասիսի գլխին Նոյի տապանն է...մենակ մի բան չեմ հասկանում` Մասիսի դիմաց ինչ ալիքաձև գծեր են` ոնցորթե ծովանման...պարզվեց Վանա լիճն էր...Մասիսն ու՜ր, Վանա լիճն ու՜ր...

Ու հետո...օրիգինալի վրա առյուծն ու արծիվն ինչ-որ լկստված են` լեզուները դուրս են հանել :-)

Ներկայիս զինանշանը /սխալ տարբերակ/

Ներկայիս զինանշանը /ճիշտ տարբերակ/

Շնորհավոր տասնիննամյակդ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Մեր զինանշանի մասին հետաքրքիր նկատառում կա այստեղ:

P.S. որպես նվեր` դիտեք Գևորգ Էմին-Տերյանի հրաշալի էսսեն` նվիրված անկախությանը մեր երկրի...

մաս առաջին

մաս երկրորդ

ես չեմ կանգնի

...ես մուտանտակմախք տեր-պետրոսյանի կողքը չեմ կանգնի

ես գլխակեր ջհանգիրյանի կողքը չեմ կանգնի

ես բ.տ. զուրաբյանի կողքը չեմ կանգնի

ես դանդաղամիտ դեմիրճյանի կողքը չեմ կանգնի

ես դեբիլավուն սարգսյանի կողքը չեմ կանգնի...

...բայց դա չի նշանակում թե ես սերժիկի կողքը կկանգնեմ

ու ''ռոքեր'' վարչապետի կողքը նույնպես

թե մկան կողքը կկանգնեմ

դոդո գոգոյի կողքը կկանգնեմ

լիֆչիկ սամոյի կողքը կկանգնեմ

ու մնացած /արուն/ ծծողների կողքը կկանգնեմ...

ի վերջո, սրանք բոլորը նույն քաքն են` տարբեր գառշոկներում...

© անՆամուս, 2010

մենթական արձանագրություններ

/...արձանագրություն մի ասա, մի հրաշք ասա.../

Տրվում է սույն թաղիս բնակիչ Միքայել Եսայանին առ այն մասին, որ թաղիս բնակիչ Միքայել Եսայանն ունի 2 (երկու) հատ երեխա և 1 (մեկ) հատ աղջիկ: Տրվում է ներկայացնելու ըստ պատկանելության:

Ես աշխատանքս չեմ լքել և չարամիտ չեմ խուսափել աշխատանքից: Սուրճն անհամ եփելու համար տնօրենը բոլորի ներկայությամբ բարկացավ իմ վրա և ասաց, որ այլևս աչքին չերևամ: Ես էլ չեմ երևացել և, որպեսզի նա մոռանա զայրույթը, ես մեկուկես ամիս նրա աչքին չեմ երևացել:

Տեսնելով, որ տուժող Ալեքսանյանը կնոջ և երկու երեխայի հետ մեքենայից դուրս եկան և շարժվեցին դեպի դարպասը, վրեժից խեղդված Եսայանը նռնակը շպրտեց նրանց վրա, որից տուժողները տեղնուտեղը մահացան, բայց բարեբախտաբար մեքենայի դիմահար ապակին չվնասվեց, քանի որ թթենու մեծ ծառը պահեց:

Շոկոլադ

Գռանդ քենձին մի մեեեծ շոկոլադ ա սարքել, որից բախտ ունեցա համտեսել :-) լավն էր, բա չէ` Գանայից բերած կակավոյից էին սարքել.....Էս տավարիցավ շոկոլադը բերելու են դնեն հրապարակի մեջտեղը ու ժողովրդին բաց թողեն վրեն...ակամայից հիշեցի մութուցուրտ տարիների օպերայի տորթը, երբ կիսասոված ազգս վրա էր տվել , որ մի պատառ փախցներ...Ես էդ վախտ երևի տաս տարեկան էի ու շատ լավ եմ հիշում, թե ոնց էին կաստռուլկեքով, թավաներով, վեդռոներով տորթ տանում, հելնում իրար վրա ու տենց... /դրա մասին գրել եմ էստեղ ու էստեղ.../

Պատկերացնում եմ ինչ ա կատարվելու...գեղերից ավտոբուսներով գալու են, խառնվելու են ստեղի ժխորին...թողնեմ անմեկնաբան...

Աաաաաաարագած

Սեպտեմբերմեկյան կիսատպռատ վերելքն դեպի Արագած...քայլեցինք մի 15կմ ու տենց էլ գագաթներին չհասանք, բայց մեկա ահագին ուրախացանք :-)))

Climbing up Aragats  /տեսանյութ/

Կառլ Ֆրիդրիխ Հիերոնիմ ֆոն Մյունխհաուզեն

պատառիկներ էս հանճարեղ ֆիլմից...բարի վայելում

 

‎- что, уже ночь?
- ночь
- давно?
- с вечера

 

‎- почему ты не женился на Жанне д'Арк...она была согласна

- все шутите
- давно бросил, врачи запретили
- с каких это пор вы стали ходить по врачам?
- сразу после смерти

- шутка, мол, жизнь продлевает
- не всем... тем кто смеется - продлевает,
а тому кто острит - укорачивает...



- делайте что хотите, но чтобы через пол часа в лесу было сухо, светло и медведь...


- ...когда меня режут, я терплю, но когда дополняют - становится нестерпимо...


- Господи! Неужели вам надо убить человека что бы понять что он живой?!


- когда я вернусь, пусть будет 6 часов
- 6 утра или 6 вечера?
- 6 дня...






ու վերջում...նայեք ֆիլմի վերջաբանը...մարդու լաց ա գալիս