24.08.2026
Լողավազան։ Լիքը մարդ։
Գալիս ա մի գերդաստան։
Պապիկ տատիկ, տղան ու հարսը ու մի վագոն թոռ։
Մի ղալմաղալ։ Մի աղմուկ, հարայ-հրոց
Մի 6-20 հատ շեզլոնգ… մի 44 հատ սրբիչ։
Մի խոսքով
Հերթով մտան ջուրը։ Դե սկզբից թոռները, հետո նրանց ծնողները
Հետո տատիկը մտավ
Իսկ պապիկը պահը բռնեց, արանքը ճղեց ու լողավազանից քիչ հեռու մի նստարան գտավ ու նստեց մշտադալար սոսու տակ։
Ուղղակի նստեց, պապիրոս չվառեց, կոֆե չխմեց։ Նստեց ուղղակի։
Բայց դա չվրիպեց տատիկի աչքից, չէ որ ընտանյակական խրախճանքից բոլորը պիտի օգտվեն, ըստ օրենքի, դե փող են տվել
- Ալյոշ, չե՞ս ուզում մտնես լողաս, - բղավեց տատիկը՝ խաթարելով Ալյոշ պապի գտնված երազը, ձայնի երանգով պարտադրելով ընտանեկան աջափսանդալի մեջ գրավել յուր դերը, դատարկ չթողնել այն։
- է որ ուզենայի՝ կմտնեի էլի....
կամացուկ շպրտեց Ալյոշը....
Դուք չեք կարող ընկալել այդ պատասխանի ինտոնացիան ու տիեզերական անհատակ վեհությունը։
Ուղղակի չեք կարող։
Որքան պարզ պատասխան էր դա իրոք։
Ու ինչ խորիմաստ միաժամանակ։
Պարզ և հանճարեղ։
Ոնց եմ ես քեզ հասկանում, Ալյոշ, ոնց եմ հասկանում .....
