նամուս

նամուս

աննամուս.1907

աննամուս.1907

Բլօգ'n'Փնտրտուք

Loading...

Total Pageviews

Tuesday, December 6, 2011

խփոցի

որոշեցի հրապարակել ֆեյսբուքյան էս "խփոցին", թող մնա պատմության համար




Ով Մեշչյան ա լսում որպես կանոն նաև Պարույր Սևակ ա սիրում: Հայկական ռաբիզի երկու ամենավառ դեմքերը: Ճ
 ·  ·  · 30 November at 08:40 · 

    • Anush Trvants չես կարա ասես
      30 November at 08:51 ·  ·  1

    • Hambardzum Hambardzumyan Անուշ ջան, հիմա դու Մեշչյան ես լսում, թե Սևակ ես կարդում: Ճ
      30 November at 08:53 ·  ·  2

    • Hambardzum Hambardzumyan Թե՞ որակման հետ համամիտ չես:
      30 November at 08:56 · 

    • Anush Trvants Սեւակ կարդալը կամ Մեսչյան լսելը հո ամենօրյա մարզանքի կամ ատամ մաքրելու պես չի՞, որ ասեմ կարդում եմ եւ լսում եմ, տեղը որ գալիս է, ե'ւ պետք է լսել ե'ւ կարդալ ու ուսումնասիրել:
      30 November at 08:56 ·  ·  1

    • Anush Trvants որակման հետ համամիտ չեմ
      30 November at 08:57 · 

    • Hambardzum Hambardzumyan Հա, հասկացա, ինձ թվում էր ասում էիր, որ Սևակ կարդացողը Մեշչյան չի լսում:
      30 November at 08:57 · 

    • Hambardzum Hambardzumyan ԱԼՄ-ն ռաբիզ ալիքի համբավ ուներ: Ինչ էին արտասանում երեխաները էդ ալիքում` Սևակ: 90 տոկոսը: Թաթուլին ու Սպիտակցի Հայկոյին լսող ջահելությունը մեկ էլ ում երգերն ա լսում` Մեշչյանի: 90 տոկոսը:
      30 November at 09:01 ·  ·  3

    • Hambardzum Hambardzumyan Ռաբիզը, այստեղ մասայական մշակույթ իմաստով եմ օգտագործել: Քանի որ մեր մասայական մշակույթը գլխավորապես ռաբիզից ա սերում:
      30 November at 09:03 · 

    • Vahagn Tevosyan Ապեր, հիմա Ռաբիզը կոնկրետ ժանրի անվանում ա, էնպես ինչպես Ջազը կամ Ջեմը, որոնք որպես բառ ունեին հավաքական նշանակություն, սակայն իրանց տեղը գրեթե ամբողջությամբ զիջեցին կոնկրետ նշանակությանը: Հիմա ես այլընտրանքի բացակայության ժամանակ լսել եմ Մեսչյան, ես ինքս քո բնորոշմամբ ռաբիզ մշակույթի կրող ե՞մ: Համ էլ մասսայական մշակույթը փոփն ա:
      30 November at 09:20 ·  ·  2

    • Hambardzum Hambardzumyan Հիմա մաքուր ռաբիզ երաժտություն, որ ես էդքան սիրում եմ հնարավոր չի գտնել: Վերջին ներկայացուցիչը երևի Տոտիկն ու Ուզբեկն են, ապեր: Ռաբիզը հիմա խառնվել ա ժողովրդականի, քո ասած փոփի, նույնիսկ ջազի մեջ: Ռուական բլատնոյը, որ կարելի է ասել նրանց ռաբիզն էր, էսօր փոփ ա ռառցել, բայց էնտեղ ավելի հստակ են սահմանները, ինչ որ բան այնուամենայնիվ մնացել ա: Մեզ մոտ չէ: Օրինակ Արմենչիկը ինչ ա, փոփ ա, թե՞ ռաբիզ: Թաթան, Նունե Եսայանը, Արամեն, Արմենչիկը, Էլ ով կար... Մի մասին ասում են ռաբիզ, մի մասին փոփ, բայց դրանից բնույթը չի փոխվում: Ռաբիզը փոփուլյար ա, Փոփը ռաբիզ ու տենց:
      30 November at 09:30 ·  ·  3

    • Vahagn Tevosyan Հա է՜, համաձայն եմ, բայց ուզում եմ հասկանամ Սեւակին եւ Մեսչյանին դու դրաննցից ո՞ր մեկի մեջ ես դասում, թե՞ մեկին մեկի, մյուսին՝ մյուսի:Ճ
      30 November at 09:34 · 

    • Hambardzum Hambardzumyan Մասայականություն վայելող, ամենափոփուլյար երգիչները ռաբիզից եկող երգիչներն են: Ձախ Հարութը` Մեշչյանի աջ թևը ռաբիզ ա, թե չէ՞: ՃՃՃ Եթե Հարութին ռաբիզ ենք համարում, Մեշչյանը ինչով ա պակաս: Ճ
      30 November at 09:35 · 

    • Hambardzum Hambardzumyan Չէ, արձանագրում եմ, որ մասայականություն են վայելում ու պրովոկացիա եմ անում: Ճ
      30 November at 09:36 ·  ·  1

    • Vahagn Tevosyan Հա, տենց Սքորփիոնզն էլ ա ռաբիզ, մանավանդ ուինդ ըֆ չեյնջը:)
      30 November at 09:37 · 

    • Vahagn Tevosyan հա, արդեն ջոգեցի:)))
      30 November at 09:37 · 

    • Artavazd Yeghiazaryan Ձախ Հարութը Մեսչյանի աջ թևը երբեք չի եղել` ընդամենը երեսուն տարի առաջ կոխել ա Մեսչյանի երգերը ու Ամերիկահայերի մեջ անուն ա հանել, իսկ դրանից հետո գնացել ա ռեստորաններում երգելու: Էդ մեկ:
      30 November at 09:49 ·  ·  1

    • Anush Trvants Համբարձում, քո նախադասության տոնից երեւում է, որ ամեն դեպքում դու լավ իմաստով չես նրանց առանձնացրել, ուզել ես ասել՝ վատն են: Բայց միանաշնակ չի կարելի ասել, որ վատն են: երկուսն էլ արժեք ամեն դեպքում ստեղծել են:
      30 November at 09:50 · 

    • Hambardzum Hambardzumyan Եթե լուրջ, ապա Սևակն էլ, երևի Մեշչյանն էլ իրենց ժամանակի մեջ եթե դիտարկես գուցե «կարդացվում», «լսվում» են /Սևակը ահագին նորարարություններ ա բերել գրականություն/ , բայց հիմա չէ: Գոն ես գերադասում եմ լսել Սպիտակցի Հայկոյի բայաթիները, քան թե Մեշչյանի աղիողորմ տեքստերն ու երաժշտությունը: Ձեր սերնդի համար երևի ուրիշ ա: Էն ժամանակ Մեշչյանի երաժշտություն «պրադվինուտի» երաժշտություն ա եղել ու հնարավոր ա ասոցացվում ա ջահելության, լավ ժամանակի հետ: Նույնը օրինակ չեմ կարող ասել Ռուբեն Հախվերդյանի երաժշտության ու տեքստերի հետ: Ժամանակը գրեթե չի փոխել դրանց ընկալումը: Եթե նկատած կլինես հախվերդյանը տենց մասայականություն չի վաֆլում:
      30 November at 09:50 ·  ·  1

    • Artavazd Yeghiazaryan Մեսչյանին հաստատ ավելի շատ չեն լսում, քան Հախվերդյանին: Ստացվում ա հայ ռաբիզը Մեսչյանը, Սևակն ու Հախվերդյանն են? Վաբչե ինչ կապ ունի ռաբիզը? Վաբշե ինչ էիր ուզում ասած լիների, բրատ?
      30 November at 09:50 ·  ·  3

    • Anush Trvants գտանք Արտավազդ Եղիազարյանին: Ո՞նց եք
      30 November at 09:52 · 

    • Artavazd Yeghiazaryan Հախվերդյանը տենց մասսայականություն չի վայելում?? Համ, դու ինչ-որ ուրիշ Հայաստանում ես ապրում: Դրա համար նենց բաներ ես ասում, որ չարժեր ասել:
      30 November at 09:53 ·  ·  2

    • Hambardzum Hambardzumyan Հախվերդյանը` չէ, Սևավի առումով վստահ չեմ, Մեշչյանին վատ իմաստով ռաբիզ եմ համարում:
      30 November at 09:53 ·  ·  2

    • Artavazd Yeghiazaryan ռաբիզը քո հետ, ինչ ասեմ
      30 November at 09:54 · 

    • Hambardzum Hambardzumyan Առտո ջան, կարելի է տենց գիտափորձ անել: Ռաբիզ լսող ջահելությանը հավաքել ու «լսացնել» մեկ Հախվերդյանին, մեկ Մեշչյանին: գրազ կգամ, որ մեծամասնությունը Մեշչյանին կհավանի: Հախվերդյանը էդ տեսակ մասայականություն չի վայելում: Իմ բոլոր ռաբիզ լսող ընկերները «բարձր երաժշտությունից» էլ Մեշչյանին են հավանում: Բայց Հախվերդյանի վաղ շրջանի քնքուշ լիրիկական երգերը որ միացնեմ, ծեծ կուտեմ: Ճ
      30 November at 10:00 ·  ·  6

    • Artavazd Yeghiazaryan շատ ուրախ եմ քո ռաբիզ լսող ընկերների համար
      30 November at 10:01 ·  ·  1

    • Gurgen Asatryan Մեսչյան շատ եմ սիրում, Սեվակ շատ եմ սիրում, բայց ուղղակի իրանք ու ռաբիզը ծայրահեղություններ են...
      30 November at 11:08 ·  ·  2

    • Արա Պետրոսյան ‎1. Ձախ Հարութը Մեսչյանի աջ ձեռը չի է, ձախ ձուն ա պատկերավոր ասած
      2. ժամանակը ոնց կարա չփոխի Հախվերդյանի երգերի ընկալումը, եթե նա երգում ա հիմնականում 60ականների Երևանի մասին, իսկ էդ վախտերը վաղուց անցել են
      3. Ինձ դառնորեն բացում ա, երբ Մեսչյանին համեմատում են Թաթուլի ու սպիտակցու հետ
      4. էդ ձեր ասած ռաբիզ լսող ջահելությունը Մեսչյանից մենակ մի երգ ա լսում ու ՊՌԻԶՆԱՏ գալի՝ ուր էիր աստվածը, որտև էտի իրանց համար ՃՇՏՈՎ երգա, որտև ձախ հարութն ա էդ երգը ռասկռուտկա արել էսօրվա սպիտակցու բայաթիները լսող ջահելության համար....

      30 November at 11:23 ·  ·  4

    • Hrach Martirosyan Հախվերդյանն ու Մեսչյանը, մյուս կողմից էլ` Սևակը, երեքն էլ արժեքներ են. ռաբիզի հետ ոչ մի կապ չունեն մասսայականությունը հիմք չէ նրանց էդ կատեգորիայի տակ մտցնելու համար: Համաձայն
      եմ, որ անճաշակ ու անարժեք երաժշտությունն ու ֆիլմերի մեծ մասը մեծ մասսայականություն
      է վայելում (ամենաախմախ բառով ասեմ` բարձր ռեյԾԾԾինգ ունի). բայց դրանից չի կարող
      բխել, իհարկե, որ մասսայականություն վայելող ամեն մի արվեստագետ ռաբիզ է: Սևակը ոչ մի մեղք չունի, որ դարձել է մոդայիկ ու տարածված. վերջին հանգամանքից, իմ կարծիքով, չի կարելի տեմպի տակ ընկնել
      ու նսեմացնել Սևակին: Նրա ստեղծագործությունը բարձրարժեք է ու բազմածալ: Ինչ վերաբերում
      է Հախվերդյանին ու Մեսչյանին, ապա նրանց խոշորագույն տարբերությունն այն է, որ Հախվերդյանը Վիսոցկու
      նման անընդգրկուն է, բազմածալ, բազմազան, անափ... նա վատ երգ գրեթե չունի, մինչդեռ Մեսչյանի ամպլուան շատ
      նեղ է ու պրակտիկորեն սպառված: Իհարկե, համաձայն եմ, որ Հախվերդյան այնքան էլ շատ չեն լսում.
      հայերը սիրում են անբովանդակ մեծարել մեր մշակույթի մեծերին ու դրանցով դոշ ծեծել,
      բայց նրանց լսել, կարդալ ու ճանաչել` ոչ: Հախվերդյանին շատ տարիներ անց ավելի կմեծարեն:

      30 November at 11:48 ·  ·  2

    • Arpine Simonyan Հրաչ, հազար լայք գրածիդ: բայց ըստ իմ սուբյեկտիվ դիտարկման` Հախվերդյան ավելի շատ են լսում, քան Մեսչյան: Համենայն դեպս իմ շրջապատում այդպես է: Համբարձումի հետ համամիտ եմ այն առումով, որ շատերը որպես բարձր ճաշակի չափանիշ, ասում են, որ Մեսչյան ու Սևակ են սիրում :
      30 November at 12:09 ·  ·  2

    • Nadya Zakaryan Համբարձում,չեմ հավատում,որ գրել ես այն,ինչ իսկապես զգում ես:Ի սեր Աստծո,որ բոստաններն ուզում ես գցիր մեսչյաններին,ձախհարութներին,հախվերդյաններին,բայց իրենց կողքը Սեևակին կանգնեցնելն անհնար է:Համենայն դեպս,ես այդպես եմ մտածում և վստահ եմոր ինձ նման մտածողները շատ-շաաա~տ են ու այդպես կլինի նաև մեզնից շատ հետո/երևի միշտ/...
      30 November at 12:18 · 

    • Արա Պետրոսյան Հախվերդյանն էլ Մեսչյանն էլ իրենց տեղն ունեն, երկուսին իրար հետ համեմատելը համարում եմ սխալ: Բայց փորձենք՝ երկուսն էլ իրենց փիլիսոփայությունն ունեն, ընդ որում Հախվերդյանի երգի բառերն ավելի պարզ ու ընկալելի են ժողովրդի համար: Զուտ երաժշտության առումով անվիճելի է, որ Մեսչյանն ավելի բարդ է ու բազմապրոֆիլ՝ լավ իմաստով: Չասկացա թե ինչու է Մեսչյանի ամպլուան նեղ ու սպառված:
      30 November at 12:18 ·  ·  2

    • Արա Պետրոսյան Եվ հետո՝ Մեսչյանը բացի երաժշտությունից ուրիշ հաջողություններ էլ ունի, իսկ Հախվերդյանի մնացած հաջողությունները պարփակված են օղու շշերի մեջ :-) բայց դա ինձ չի խանգարում երկուսին էլ համարել մեծագույն՝ իրենց տեղերում
      30 November at 12:20 ·  ·  2

    • Arpine Simonyan Հախվերդյանն էլ, Սևակն էլ` փիլիոփաներ են, ոչ թե միայն գրող ու երգահան:
      30 November at 12:21 · 

    • Արա Պետրոսյան Ինչի Սևակը բոստանից չի??? վերին արտի ցորեն ա??? այ քեզ բան
      30 November at 12:21 · 

    • Արա Պետրոսյան մի բան էլ ասեմ՝ կոպիտ չհնչի: Հախվեդրյանը կիթառից բացի ոչինչ չի նվագում, Մեսչյանը՝ ջութակ, կիթառ, ստեղնաշարայինն
      30 November at 12:22 · 

    • Nadya Zakaryan Քավ լիցի,նրանցից որևէ մեկին մյուսի ստորադասելու խնդիր չեմ հետապնդել:պարզապես իմ համեստ աչքերը իրենց կողքին Սեվակին չեն տեսնում:Իսկ Մեսչյանը իմ համոզմամբ Սեվակ է ճարտարապետության մեջ:
      30 November at 12:24 · 

    • Արա Պետրոսյան Մեսչյանը երգում ա բառի բուն իմաստով, իսկ Հախվերդյանը խոշոր հաշվով արտասանում ա
      30 November at 12:26 ·  ·  2

    • Nadya Zakaryan Արա ջան,իսկ Սևակը,իսկապես,<<վերին արտի>> ցորեն է....
      30 November at 12:26 · 

    • Արա Պետրոսյան իմ սուբ. կարծիքով, հայոց 20-րդ դարի պոեզիայի մեջ Չարենցն ա վերին արտի ցորեն
      30 November at 12:28 · 

    • Nadya Zakaryan Բացարձակ ճշմարտություն ես ասում,բայց արտը նրանով է արտ/փառք Աստծո/,որ նրանում ցորենը եզակի թվով չի լինում...
      30 November at 12:31 ·  ·  1

    • Hrach Martirosyan Ես նկատի ունեմ, որ Մեսչյանը, խոր ու հարուստ լինելով հանդերձ, թեմատիկայով ու այլ առումներով շատ ավելի նեղ է. նրա նոր երգերից շատ-շատերը կարծես հին գլուխգործոցների (որոնք ես ՇԱՏ ԵՄ ՍԻՐՈՒՄ) ոչ այնքան հաջող կրկնությունները լինեն (Ի դեպ` նույնպիսի տպավորություն ունեմ ես, ասենք, իմ ամենասիրած խմբերից մեկի` Pink Floyd-ի վերաբերյալ. 1973, 1975, 1977 ու հատկապես 1979` The wall գլուխգործոցների հիպերբոլային վերելքից հետո այն Final Cut ալբոմով, գոնե իմ սուբյեկտիվ կարծիքով, միանգամից ընկավ. Final Cut ալբոմը լսելիս ինձ թվում է, թե խումբը չի կարողանում դուրս գալ The wall-ի տակից ու անհաջողորեն պատճենում է այն): Կներեք, եթե շատ սուբյեկտիվ է ասածս: Գուցե ես Մեսչյանի ուրիշ նոր երգեր շատ չեմ լսել: Համենայն դեպս, նոր երգերից շատերն ինձ հաճախ թվում են հների համեմատ ավելի անհետաքրքիր, կրկնվող, նոր ասելիք չունեցող. հաճախ էլ շատ են մելամաղձոտ: Իսկ Հախվերդյանը, ըստ իս, ՉԻ ԿԱՐՈՂԱՆՈՒՄ վատ երգ գրել: Նրա ամեն մի երգն անկրկնելի է, պարզ ու հանճարեղ: Միաժամանակ լինել պարզ ու շատ խոր` սա արվեստագետի ամենամեծ գնահատականներից մեկն է:
      30 November at 12:39 · 

    • Արա Պետրոսյան դե final cut-ով իրանք իրանց ձեռք առան, և հետո Waters-ը արդեն խմբից համարյա գնացած էր, մինորային տրամադրություններ էին մոտները: Ախր մեր համար ցավալին էն ա, որ Մեսչյանի լիքը երգեր էսօր ակտուալ են
      30 November at 12:46 ·  ·  2

    • Hrach Martirosyan Լրիվ համաձայն եմ, հարգելի Արա Պետրոսյան:
      30 November at 12:52 · 

    • Արա Պետրոսյան http://www.youtube.com/watch?v=qTzZa-Va7qc

      www.youtube.com
      Ete lseq, mi kin gorats "voch" ibrev patasxan "Հայկը պարտվեց ոսոխ Բելին" barerin...See more
      30 November at 13:01 ·  · 

    • Ashkhen Keshishyan Համ, էնքան համաձայն եմ, մի օր ահագին վեճերի մեջ եմ ընկել, երբ Մեսչյանին ասացի որ ռաբիս է, չեմ սիրում նրա երգերը, սահմանափակ են ու սուտ փիլիսոփայություն կա մեջը: Եւ գումարած էս հազար տարի է նույն միալար ձայնը, հգոնեցուցիչ: Երբեք չեմ կարողանում լսել: Մեկ -մեկ որ "հարձակումներ" են գործում վրաս, մեղքի զգցացումով մտածել եմ, հնարաովոր է ես չեմ հասկանում? փորձել եմ լսել, բայց չի ստացվում: Քաղքենիություն կա բացի ռաբիսից, մի խոսքով:
      30 November at 13:25 ·  ·  1

    • Արա Պետրոսյան կարելի ա չսիրել Մեսչյանի երգերը, բայց նրան համարել ռաբիզ...երևի մենք ռաբիզ բառին տարբեր իմաստներ ենք տալիս....եթե Մեսչյանը ռաբիզ ա, ուրեմն Արմենչիկը հայ դասական օպերային արվեստի մեներգիչ ա....
      30 November at 13:32 · 

    • Hrach Martirosyan Հարգելի Աշխեն, մեր տեսակետները, փաստորեն, հիմնական գծերով համըմկնում են. միայն թե իմ մոտեցումն այդքան սուր չէ, ու մեկ էլ` Մեսչյանի ստեղծագործության մեջ մի հատված ես, այնուամենայնիվ, սիրում եմ ու գնահատում:
      30 November at 13:33 · 

    • Ashkhen Keshishyan Հարգելի Հրաչ, կներեք ես Ձեր կարծիքը չէի կարդացել, գուցե կրկնվել եմ? բայց ես կարդացի Համբարձումի գրածն ու անմիջապես արձագանքեցի, առանց մնացած մեկնաբանությունները կարդալու: Իսկ ես գնագատում եմ Մեսչյան ճարտարապետին:
      30 November at 13:34 · 

    • Hrach Martirosyan Դա էական չէ: Համաձայն եմ:
      30 November at 13:36 ·  ·  1

    • Hrach Martirosyan Հա, մեկ էլ ռաբիզի հարցն է վիճելի. վերը գրեցի, էլ չկրկնեմ: Այդ հարցում` Մեսչյանի առնչությամբ` համամիտ եմ Արա Պետրոսյանի հետ:
      30 November at 13:39 · 

    • Hambardzum Hambardzumyan Սևակի «թասիբին» մենակ տիկին Նադիան կանգնեց: Ես սկսում եմ մտքափոխվել Սևակի հարցում: ՃՃՃՃՃ
      30 November at 14:16 ·  ·  1

    • Hambardzum Hambardzumyan Արա, ինձ էլ Մեշչյանի մուղամն ա դառնորեն բացում:
      30 November at 14:18 ·  ·  2

    • Ashkhen Keshishyan Սեւակի հոդվածները լավն են, մեկ էլ Սուլամիթային գրած նամակները, որ վերջերս տպագրվեց:
      30 November at 14:18 ·  ·  1

    • Ashkhen Keshishyan ‎"Մուղամը" սպանեց:ՃՃՃՃՃՃՃՃՃՃ
      30 November at 14:18 · 

    • Hambardzum Hambardzumyan Աշխեն ջան, վաղուց չեմ կարդացել Սևակ, կլինի մի հինգ տարի: Ըստ ինձ հոգու հետ չխոսացող բանաստեղծություններ են, ոչ էլ մարմնի հետ: Ճ Վստահ եմ, որ լավ գործեր կունենա: Հարցը այն է, որ մի ուրիշ ձևի ուռճացրել են սևակին: Մեծամասամբ ինքն ա իրեն ուռճացրել ՀԳՄ նախագահ եղած ժամանակ, հետո էլ շարունակել են ուռճացման էդ գործընթացը: Սևակին սերնդակից մի գրողիօ կարող ես ասել: Չկա, բալորին իրենով ծածկել ա էդ մարդը: Ժամանակ լինի կարելի է պեղել, գտնել էդ անհետացած գրողներին որոնց ծածկել է մոռացության փոշին:
      30 November at 15:15 ·  ·  1

    • Արա Պետրոսյան Համբարձում, մուղամ, ինչքան գիտեմ, մկկում կամ վնգստում են եզդի վլեն, սպիտակցի հայկոն, թաթուլը, գոջին և զուգարանի դռան տակից տղամարդու կերպարանքով մորթվող խոզի ձայներ հանող այլ սուբյեկտներ: Եթե քո համար Մեսչյանի երգելը մուղամ ա, ապա խոսակցությունն անիմաստ ա: Ես ասում եմ տանձ, դու ասում ես պոեզը գնաց:
      30 November at 15:39 ·  ·  2

    • Hambardzum Hambardzumyan Պարոն Պետրոսյան, փորձեմ բացատրել թե ինչ նկատի ունեմ: Ըստ ինձ Մեշչյանը սովետական համակարգի ծնունդ է և դրանից դուրս նրան չեմ պատկերացնում: Մեշչյանի երգերում, գոնե այն երգերում, որ ես եմ լսել իսպառ բացակայում է հումորը, երգերը գրված են մեծ «մտաորականի», «արարչի», «առաքյալի» /պատահական չի նրանց խմբի անունը/ բարձր դիրքերից, ով ինչ որ բան է ուսուցանում մեզ, հասարակ մահկանացուներիս: Ռաբիզ երգերը, խոսկս իսկական ռաբիզի մասին է, ոչ թե էսօրվա քսմսված ռաբիզի, էս առումով ավելի շահեկան վիճակում են գտնվում: Տեքստերու շատ են անտեղի ենթատեքստերը, այլաբանությունները: էս օր էլ կարելի է «գաղափարակիան» երգեր երգել, բայց կներեք ժամանակը փոխվել է, սովետի ժամանակ ակտուալ գաղափարները կորցրել են իրեց ուժը, թարմությունը: Ես երգի մեջ կոնկրետություն եմ ուզում լսել, ոչ թե Հայկի ու բելի զավակները, ոչ թեԱբելն ու Կայենը, այլ ասենք Խաչիկի տղա Վաչիկը և Լֆիկի տղա Հրաչիկը: Չգիտեմ, կարողացա հասկանալի լեզվով շարադրել :
      30 November at 16:00 · 

    • Արա Պետրոսյան Պարոն Համբարձումյան, լավ արվեստագետներ կան, որոնք ծնվել են սովետի վախտ կամ ստեղծագործել, հիմա թաղենք իրանց?? հենց ինքը սովետի դեմ պայքարել ա ներսից, իրա համերգներն արգելել են, չի կարացել ձայնագրվի և այլն: Ես իրեն սովետի մարդ չեմ համարում: Ամենասկզբի գրածներումդ Մեսչյանին ռաբիզ ես կոչում, հիմա էլ լրիվ ուրիշ բան ես ասում ռաբիզի մասին: Եթե քո ասելով ռաբիզը պարզությունն ա, ապա ինչ գործ ունի քո ասած այլաբանություններով երգող Մեսչյանը քո ասած ռաբիզի մեջ: Իսկ ինչ վերաբերում ա իմ ու քո երաժշտական ճաշակներին, ապա վիճելու բան չկա, ես էլ վախտին մարթեն յորգանց էի լսում:
      30 November at 16:27 · 

    • Hambardzum Hambardzumyan Ռաբիզը ծերից ծեր լցված ա այլաբանությամբ: Ինչպես նաև ժողովրդական երգը: Բայց մարդկանց ճաշակներն ու ընկալումները կարող են տարբեր լինել, պարոն Պետրոսյան: Եթե ուշադիր եք եղել, ես իմ գրառումներում «լավ» կամ «վատ» որակավորումը չեմ տվել: Գրել եմ, որ ռաբիզ բառը ավելի շատ ոչ թե ժանրի իմաստով եմ գրում, այլ մասմշակույթի: Ինքս նորմալ եմ նայում մասմշակույթին: Ես ուղղակի ուզում եմ ասել, որ «բարձր արվեստի» դիրքերից եկող էսօրվա մշակույթը ինձ համար ռաբիզից բարձր չի ու շատ դեպքում հենց ռաբիզ ա: Երբ ասում եմ սովետի ծնունդ, դա չի նշանակում միայն սոցռելիզմ, այլ նաև պաշտոնապես «չխրախուսվող» արվեստը: Ռաբիզն էլ շատ դեպքերում «ճշմարտություններ», «գաղափարներ» քարոզող արվեստ ա, թեկուզ գողական ճշմարտություններ: Պատահական չի, որ սովետի ժամանակ այդ երկու դուրս մղված ենթամշակույթները կային: «Ռոքը» և «Ռաբիզը» :Երկուսն էլ ունեին երկրպագուների իրենց բանակը: Կարող եմ նաև այսպես ձևակերպել` երեկվա ռոքը, էսօրվա ռաբիզն ա: Ես նույնիսկ կարող եմ բացատրել, թե ինչու են ռաբիզ լսողները սիրում Մեշչյան: Մեշչյանի երաժշտությունը նույն արմատն ունի: Ես դեմ չեմ «գաղափարական» արվեստի, բայց գաղափարները պետք է թարմ լինեն: Խոսքը այստեղ ժամանակի մասին չի: Թարմ կարող է լինել նաև 100 տարի առաջ ասված խոսքը: Իմ համար Մեշչյանի «գաղափարները» թարմ չեմ, փտած են, հին են:
      30 November at 16:54 ·  ·  1

    • Արա Պետրոսյան իրանց արմատներն ուղղակի չեն կարող նույնը լինել, որովհետև ռաբիզ մասմշակույթի կամ ժանրի /ոնց կուզեք/ երգերի մեխը սերն է իր տարբեր ձևերով՝ կորցրած սեր, վերադարձած սեր, անիմաստ սեր, սեր մոր հանդեպ, սեր պոռնիկի հանդեպ և այլն: Դա չկա Մեսչյանի մոտ: Ես էլի եմ ասում, իմ իմացած բոլոր ռաբիզ լսողները մենակ մի երգ են պրիզնատ գալի՝ ուր էիր աստվածը: Իսկ Մեսչյանի կոնկրետ որ գաղափարներն են հին ու փտած, կարող եք կոնկրետ օրինակներ բերել????
      ԲԱՅՑ ինչ վերաբերում ա արմատներին, /եթե շաաատ գլոբալ նայենք/ ապա ամենաքյառթու արվեստից մինչև բարձրագույն նույն արմատն ունեն՝ արտահայտված տարբեր լեզուներով:
      Ինչ վերաբերում ա ռաբիզին, մի քանի երգ կա որ լսում եմ, ու էդ երգերը ռաբիզից դուրս լսելը անիմաստ ա, դրանք հենց տենց էն ընդունվում: Ու նաև նեգռերի քյառթու բլյուզն էլ ա ռաբիզ, որը ես շատ սիրում եմ::

      30 November at 17:06 · 

    • Arpi Voskanyan Հարցը մասայականությունը չի, հարցը պարզունակությունն ա։ Սևակին ու Մեսչյանին միավորողն ըստ իս հենց էդ հատկանիշն ա։ Ռաբիզն էլ ա աշխատում պարզունակության վրա, էդ իմաստով ա երևի Համբարձումն ասում, թե Սևակն ու Մեսչյանը ռաբիզ են, բայց ըստ իս ռաբիզն ավելի ազնվորեն ա աշխատում, առանց մեծ-մեծ հավակնությունների, ու էդ առումով Ուզբեկը կրած ունի Մեսչանին։ Խատուբայի մասին էլ չխոսեմ, դա ուրիշ թեմա ա՝ նենց բազմաշերտ, որ մերօրյա գրչի մշակները պիտի նախանձեն։
      30 November at 19:48 ·  ·  3

    • Arpi Voskanyan մեկ էլ՝ ով որ սիրում ա Մեսչյան, պիտի որ Արթուր Ութմազյանին էլ սիրի։ Ահա և պակասող օղակը Մեսչյանի և Սևակի միջև։)))
      30 November at 20:05 ·  ·  3

    • Արա Պետրոսյան հա, լրիվ ճիշտ եք, ռաբիզն էնքան ազնիվ ա, որ պրյամՕ ազդում ա մարդկանց ուղեղների վրա ու սարքում զոմբի, քյաբաբ ու չալաղաջ, նի տուդա նի սյուդա, ավելին ասեմ՝ բարձրագույն արվեստը թաքնված ա նրա մեջ, երբ սպիտակ նիվով լավ տղեքը Արտաշին /խաթուբային/ կինո մոսկվայի դեմից տանում էին իրանց քուչի բիսեդկեն ու երգցնում, իսկ խաթուբան ընդամենը մի ալկաշ ու նառկոշ մարդ էր, որը խմում ու ընկնում էր ակառձյոնի ջանին ու ավելի շատ ակառձյոնն էր իրան կանգնած պահում, քան թե հակառակը: Էն, որ մերօրյա ԳՐՉԻ ՄՇԱԿՆԵՐԸ սովորելու բան ունեն Արտաշից /խաթուբա/, հենց մենակ իմպրովիզի առումով, դա անվիճելի ա: Իսկ ինչ մնում ա Ութմազյանին, ապա կարելի ա շարքը շարունակել՝ ով սիրում ա Ութմազյանին, պիտի որ սիրի մոցարտին, ով սիրում ա մոցարտին, պիտի որ սիրի գարիբալձիին, ով սիրում ա գարիբալձի, պիտի որ սիրի ձի, նախընտրելի ա հովատակ, ով սիրում ա հովատակ, պիտի որ սիրի սուրալ հովատակին համընթաց ու տենց լիքը անիմաստ համեմատություններ, եզրաբանություններ, ու եզրակացություններ...հենց մեկը ես չեմ սիրում /պիտի որ/ Սևակի պոեզիան ու Ութմազյանի ասմունքը, բայց շատ եմ սիրում Մեսչյանի երաժշտությունը, կարաք մի հատ պլյուս դնեք
      30 November at 20:56 ·  ·  1

    • Karine Harutyunyan Եթե ոմանք որպես ճաշակի չափանիշ իրենց համար ընտրել են Սեւակին ու Մեսչյանին, դա դեռ չի նշանակում, որ նրանք ռաբիս են: Սեւակը շատ հետաքրքիր բաներ է բերել մեր գրականություն ու նա իր տեսակի իր որակի մեջ առանձնահատուկ է ու... իսկապես մեծություն: Հեշտ է ասել` ռաբիս: էդպես ռաբիս են հայրենիք հասկացությունը, ազգ, ժողովուրդ, հայրենասեր եւ նման հասկացությունները, քանի որ տեղից վերկացողը խոսում է էդ հասկացությունների դիրքերից` շահարկելով դրանց բովանդակաթյունը:Ինչ վերաբերում է Մեսչյանին, նա էլ իր հերթին է հետաքրքիր խոսք բերել երգարվեստ, Հախվերդյանն էլ` իր հերթին: Նրանք տարբեր են, բայց եւ նման են մի բանով` նրանցից յուրաքանչյուրի փաստով մեր երգարվեստը, գրականության մասին էլ չեմ խոսում/Սեւակին նկատի ունեմ/ միանշանակ շահել է: Իսկ էսօրվա էդ արմենչիկները, որոնք ամենուր են` մարշրուտկաներից սկսած, Թիվիներով վերջացրած թյուր պատկերացում են տալիս երաժշտության մասին, մեր երեխեքն էլ` դաստիարակվում են դրանց աղբով:
      30 November at 21:07 ·  ·  1

    • Anush Trvants Համբարձում բայց դու վատ իմաստով ես չէ՞ ասում՝ ռաբիզի ամենավառ դեմքերը: Այսինքն նրանք վատն են, ռաբիս: Այս հարցին չպատասխանեցիր
      30 November at 22:25 ·  ·  1

    • Anush Trvants իսկ աղիողորմը Մեսչյանի բառերի՞, թե՞ երաժշտության մասին ես ասում: Երեւի շատ լավ գիտես, որ նրա բառերի մեծ մասը գրված է հայ բանաստեղծների խոսքերի հիման վրա՝ Հրաչյա Թամրազյան, Մուշեղ Իշխան եւ այլն: Եթե բառերն էլ պիտի քննարկենք, այստեղ արդեն այլ հարց է բացվում, այստեղ նաեւ պետք է խոսել այս բանաստեղծների ստեղծագործությունների մասին
      30 November at 22:33 ·  ·  1

    • Anush Trvants հետո այն երաժշտությունը, որ գրել է Մեսռյանը, հայկական ռոքի մի ճյուղն է, որ հիմնեցին «Առաքյալները»: այսօր հայակակն ռոքը զանազան դրսեուրումներ է ստացել, բայց չմոռանանք, որ Առաքյալները ավանդույթ են դրել այդ ժանրի մեջ:
      30 November at 22:35 ·  ·  1

    • Karine Harutyunyan Es barere nkati chunem` konkret, nkatiի ունեմ իր բերած մշակույթը, դա որոշակի մշակույթ էր, որը դրական էր, բացասական չէր ու պետք է գնահատել դա; չեմ ուզում մանրանալ` բառերի, նրանց հեղինակների եւ ուրիշ բաների վրա:
      30 November at 22:49 · 

    • Anush Trvants Կար ջան, աղիողորմի մասին Համբարձումին եմ հարցրել, քո գրածի հետ լրիվ համամիտ եմ
      30 November at 23:01 · 

    • Sam Israelyan չսիրեցի էլի էդ Մեսչյանի կեղծավորությունը...
      30 November at 23:18 ·  ·  4

    • Hambardzum Hambardzumyan Անուշ ջան, մի քանի անգամ արդեն գրել եմ թե ինչ նկատի ունեմ ռաբիզ ասելով: Վատ իմաստ էլ չեմ դնում ռաբիզի մեջ: Ես ուղակի ասում եմ, որ էդ երաժշտությունն ու տեքստերը իրենց գործը արել են ու պետք է հեռանան: Նրանց «ասելիքը» սպառվել է: Հենց էդ ա պատճառը, որ այդքան շատ երկրպագուներ ունեն:
      1 December at 11:50 · 

    • Hambardzum Hambardzumyan և տեքստերը, և երաժշտությունը, Անուշ ջան:
      1 December at 11:51 ·  ·  1

    • Արա Ղևոնդյան ։(
      1 December at 12:24 · 

    • Arpi Voskanyan Anush ջան, յուրաքանչյուր երգահան ինքն է ընտրում իր տեքստերն ու իր հեղինակներին՝ հոգեհարազատության սկզբունքով։ Մենք կարող ենք քննարկել նաև էդ հեղինակների գործերը, բայց դրանից առանձնապես շատ բան չի փոխվի։ Հախվերդյանն էլ Ռազմիկ Դավոյանի մի բանաստեղծության վրա երգ ունի, իմ միակ չսիրած երգն ա Հախվերդյանից, փոքր ժամանակ որ լսում էի, չգիտեի, որ իր բառերը չէին, բայց մեկ է՝ էդ երգի ու Հախվերդյանի մյուս երգերի միջև կապը չէի տեսնում։ Բայց ժամանակը բերեց, ամեն ինչ իր տեղը գցեց ու պարզվեց, որ նրանք ունեն գոնե էնքան հոգեհարազատություն, որ մի կուսակցության թևի տակ հարմարավետ տեղավորվում են։
      2 December at 19:33 · 

    • Arpi Voskanyan Ըստ իս Sam Israelyan-ն ամենաճիշտ բառն ա օգտագործել։ Խոսքը կեղծ, արհեստական զգացմունքի մասին է, որ հատուկ է Մեսչյանին և Ութմազյանին։ Սևակին՝ գուցե ավելի քիչ, բայց ոչ էնքան, որ կարողանանք բոլորովին շրջանցել։ Չեմ կասկածում, որ էս մարդիկ իրենց կյանքում անկեղծության պահեր ապրած լինեն, միգուցե նաև կարողացած լինեն արտահայտել այն մեկ-երկու անգամ, բայց հիմնականում ի՞նչ իմաստ ունի ջանք թափել, եթե կեղծն էլ ա անցնում։ Նրանց արվեստը կեցվածք ա։ Նրանք իրենք իրենց հետ չեն խոսում, այլ հանրության հետ ու հանրության համար։ Եվ՝ իշխանության դիրքիերից են խոսում, ոչ թե ընկերոջ պես։ Ռաբիզի դեպքում մի քիչ այլ է՝ կա անկեղծորեն կոմերցիոն ռաբիզ (ինչպես Թաթան, Արմենչիկը, Հայկոն և այլն), որ մեծ մասայականություն է վայելում, և կա ռաբիզի մեռնող ենթամշակույթի անբաժանելի մաս կազմող ոչ կոմերցիոն ռաբիզը, որ ունի ունկնդիրների շատ նեղ շրջանակ և որում էդ ենթամշակույթին հատուկ ճշմարտություններն ու ապրումները արտահայտված են հնարավորինս անկեղծ։ Երկու ռաբիզն էլ անկեղծության առումով կրած ունեն պալատական բանաստեղծներին, երգիչներին ու դերասաններին։ Նրանք էն էն, ինչ կան և չեն ներկայանում որպես մի բան, որ չեն։
      2 December at 19:35 ·  ·  2

    • Arpi Voskanyan Իհարկե, Սևակը շատ մեծ ներդրում ունի հայ գրականության մեջ, Մեսչյանն էլ՝ հավանաբար երգարվեստի մեջ ունի, իսկ Ութմազյանն ընդհանրապես ծաղկացրել է հայ բեմարվեստը, բայց Karine ջան, մշակույթի բերած դրական փոփոխության մասին դատում են պտուղներից։ Համբարձումի ասածը ինչքան հասկանում եմ՝ դա է, որ էսօրվա արմենչիկները օդից չեն ընկել։
      2 December at 19:57 · 

    • Arpi Voskanyan Արա Պետրոսյանին՝ Մեսչյանի ու Ութմազյանի ամենաակնառու նմանությունն այն է, որ մեկը խոսում է տնքալով, մյուսն այդպես երգում, չհաշված պաթոսը և այլն...
      2 December at 20:01 ·  ·  1

    • Karine Harutyunyan Արփի ջան որքան հիշում եմ` Ութմազյանին չեմ անդրադարձել, քանի որ հեչ ցանկություն չունեմ մտածելու նույնիսկ թե ինքը ինչ է բերել հայ թատրոն: Սովետի ժամանակվա սրտակեղեք ասմունքից բացի եւրեւի ոչինչ: Միայն վեցերորդ դասարանում էի հավանում նրան, էն էլ Վայրի աղջիկ հեռուստաներկայացման համար, մի քիչ որ մեծացա, հասկացա, որ ոչ թե ինքն է դուրս գալիս, կամ իր կեղծ էրոտիկ ձայնը, այլ ինքը` գործը` պիեսը: Մեսչյանն ուրիշ է ինձ համար, բայց ոչ իհարկե մեր ժամանակների մեջ, այլ` անցած ժամանակի մեջ եմ դիտում նրան ու էն ժամանակ ինքը դա էր ու ինչ որ բան բերեց իր հետ` այն ժամանակի համար, իսկ Սեւակը բոլորովին ուրիշ տեղում է` ամենեւին ցանկությւոն չունենալով բացարձակացնել կամ հանճարացնել Սեւակին, այդուամնեայնիվ կարծում եմ, որ Սեւակը որոշակի դրական ներդրում է ունեցել մեր գրականության մեջ եւ ոչ թե միայն իր ժամանակի համար եւ դա գնահատում եմ:
      2 December at 20:27 ·  ·  3

    • Ashkhen Keshishyan Հախվերդյանին չէի դնի այս երկուսի կողքը, անկախ նրա քաղաքական հայացքներից: Հախվերդյանի երգերը ես շատ եմ սիրում:
      2 December at 20:35 · 

    • Արա Պետրոսյան մի բան գրեմ ու վերջ: Դուք կարող եք չհավանել երգի տեքստը, մեղեդին,բայց որ Մեսչյանը տնքալով ա երգում, դա լրիվ նորարարություն էր :-ճ
      եթե նրա երգը ձեր մոտ տնքալու հետ ա կապվում, ապա կներեք :-)))

      իսկ ինչ վերաբերում ա ժամանակին, ապա եթե տենց մտածենք՝ ցանկացած ստեղծագործողից հետո նրա թողածը չարժե լսել, նայել, կարդալ, չէ որ նա իր ժամանակ էր ստեղծագործում, հիմա նրա ժամանակն անցել է....

      Saturday at 12:48 · 

    • Ashkhen Keshishyan Արա ասածդ հեչ բան չէր նշանակում: Իրական տաղանդը կամ հանճարը հենց նա է, ում գրածը իր ժամանակից անցնում է: Բացիր Չարենց կարդա...իսկ Մեսչյանը ոչ էլ իր ժամանակի մեջ էր մի բան, ոչ էլ հիմա: Իսկ Մեսչյանի տնքալը թող մնա իրեն ու իր երկրպագուներին: Մեզ ինչ:
      Saturday at 18:51 · 

    • Արա Պետրոսյան Աշխեն, վերևի գրածներում անընդհատ ասվում էր, որ նրա ժամանակն անցել է, դրան էր վերաբերում իմ վերջին գրածի երկրորդ մասը:
      Որ տենց ասում ես բացիր չարենց կարդա, տեղյակ ես ես Չարենց կարդացել եմ թե ի սկզբանե ենթադրում ես որ չէի կարող Չարենց կարդացած լինել ????
      Չարենց կարդալու խնդիր երբևէ չեմ ունեցել, Չարենցի անվան դպրոցն եմ ավարտել :-Ճ
      Դու ինչորմիտեղ կարող ես էսօրվա Մեսչյանի մասին դատել, ԲԱՅՑ ինձ մի շատ հետաքրքիր է, թե Մեսչյանի ջահել ժամանակ ուր ես եղել դու, որ ասում ես Մեսչյանն իր ժամանակին մի բան չէր, ասենք 68 թվի կողմերը որտեղ ես եղել??????
      Ասեմ քեզ, որ հիմա էլ ա Մեսչյանի ժամանակը, որովհետև նա կա ու ստեղծագործում ա, էդ սովետական կաղապարներն են հնացել՝՝ սրա ժամանակը, նրա ժամանակը, լենինի վախտով սենց էր, ստալինի վախտող սենց չէր....
      ու վերջում՝ եթե քեզ թվում ա ես տնքոցը երգից չեմ տարբերում չարաչար սխալվում ես:

      Saturday at 20:58 · 

    • Արա Պետրոսյան ախր շատ ռաբիզ ա է Մեսչյանը ու հեչ երգել չգիտի, մենակ տնքում ա......
      http://www.youtube.com/watch?v=TBTCKqdKi14&feature=related

      Sunday at 11:49 ·  · 

3 comments:

  1. Ov vor akanj chuni chi haskanum Meschiani ergeri. Inchpes dasakan erajshtutiun, operan u jaz' chek haskanum, vorovhetev akanj chunek u patrast chek haskanal. Inch asem, meghkek.

    ReplyDelete
  2. ֆեյսբուքում ով ասես չկա ;-ճ

    ReplyDelete

նշագրեր /// պիտակներ

DIY (5) handmade (2) ImYerevan.com (4) lifehack (1) no comment (1) Re:Post: (9) Respect: (42) SOS (1) Довлатов (7) СССР (8) ազգային ներկապնակ (32) ազգային-ազատագրական (10) ազգի թերմացք (17) ակնարկ (4) ամառային դահլիճ (6) ամփոփում (9) անկախություն (3) աննամուս (1) անՆասուն (5) Արթուր Մեսչյան (13) արձակ (24) արձակոտն (25) արվեստ (4) արտատպում (26) բանավեճ (1) բելի վաստակ (16) բլՕգ (2) բնապահպանական (21) Գառնի (5) գիրք (7) գրականություն (5) Դովլաթով (4) եկեղեցի (5) եղեռն (4) երաժշտություն (36) երգիծահումոր (28) ԵՐԵՎԱՆ ամսագիր (3) Երևան (34) Երվանդ Քոչար (1) Զորաց քարեր (4) Զվարթնոց (2) էսսե (1) Թամանյան (9) թատրոն (2) թարգմանություն (10) թուքումուր (63) ինֆոգրաֆիկա (2) Լավ էլի (1) Լեռ Կամսար (4) լիկ.բեզ (9) լորամրգի (1) լուսանկար (15) լուսանկարչություն (13) կայք (1) կիսամարաթոն (2) համերգ (2) հայոց լեզու (11) հեղափոխություն (10) Հին Երևան (13) հնագիտություն (2) հոդված (3) հուշարձան (4) ճանապարհորդական (35) ճարտարապետություն (15) մանիֆեստ (4) մշակույթ (4) մոբիլոգրաֆիա (31) մոտո (5) մուլտֆիլմ (1) մտավորական (7) նամակագրություն (1) նոթեր (55) ոսկե ծիրան (5) ոտանավոր (8) որմզդեղն (6) ուժըսի նաշէվա գառադկա (17) պարապ-սարապ (14) պեղումներ (1) պոռնո (1) ռազմահայրենասիրական (3) Ռաֆայել Իսրայելյան (1) ռետրո (1) ռոք (3) Սարոյան (5) սոցիալական (16) սոցռեալիզմ (1) սփյուռքահայ նեգռ (4) սֆաթադավթար (1) Վրաստան (2) տեսանյութ (6) քաղաք (9) քաղաքացի պոետ (1) քարտեզ (1) ֆիլմ (59) ֆոլկլոր (1) ֆոտոպատմություն (14)